Airesias goes HiEnd

Από το Εικόνα Ήχος Show 2017 Θεσσαλονίκη.

Ναι μας αρέσουν κι αυτά...Να τα βλέπουμε μόνο.

Το ιπτάμενο δελφίνι και η μαύρη μου χημεία μέσα...

Ξένε η φρεναπάτη ισορροπεί στα ακρογείσια των σκεπών της μικρής μας πόλης και μετά χάνεται στα έρημα σοκάκια της συνοδεύοντας τα βήματά μου που αδυνατούν να παραμείνουν σιωπηλά και ο ήχος τους χάνεται στις υδρορροές που οδηγούν στα έγκατα των υπονόμων μαζί με τα απόνερα της χθεσινής βροχής, την ώρα που το τρωκτικό καταβρόχθιζε τα οργανικά απόβλητα της νοικοκυράς στους κίτρινους σάκους, τα περιστέρια ανησυχούν για λίγο σηκώνουν το κεφάλι και ξαναπέφτουν στο λήθαργο του σούρουπου, το μόνο που κάνανε την διάρκεια της ημέρας ήταν να χέζουν το καλντερίμι, τις εισόδους των σπιτιών τα μπρούτζινα, τα πέτρινα, τα ξύλινα, που περίτεχνα οι άνθρωποι έφτιαξαν στην προσπάθεια τους να συνδυάσουν με τον μεσαιωνικό χαρακτήρα της στο κομάτι αυτο της παλιάς πόλης με την νεόπλουτη αισθητική τους, τα γαμημένα βρίσκονται παντού όποιο δοκάρι όποιο περβάζι όποιο λούκι και να κοιτάξεις θα δεις μερικά από δαύτα να κουρνιάζουν και να χέζουν προκαλώντας έτσι την δική τους αισθητική και εικαστική παρέμβαση.
Περπατάω  σκεπτόμενος πως τούτα τα βήματα με οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο ζεστό μου κρεβάτι ενώ κάποιου άλλου κάτω από το γεφύρι, στις σίτες των αεραγωγών και στα παγκάκια του σταθμού των τραίνων όσο τους το επιτρέψουν οι αστυνομικοί που περιπολούν εκεί, αυτά τα πράγματα είναι αδύνατο να συμβαίνουν στην μικρή μας πόλη δεν υπάρχει περιθώριο δεν υπάρχει παρασκήνιο φρεναπάτη, ξένε μου, φρεναπάτη, όχι δεν συμβαίνουν...

Τον είχα συναντήσει ένα πρωινό καθώς σουλατσάριζα στον κεντρικό του μετρό σταθμό (Main Station εις την αλλοδαπήν) της μικρής μας πόλις, τσακωνόταν με κάτι κάτι παρακμιακούς τύπους για ανύπαρκτο λόγο έτσι το κάνουν συχνά για να σπάσουν την μονοτονία τους περιθωριακοί έριξε και κάτι χριστοπαναγιες παρακμιακές και απομακρύνθηκε συγχυσμένος.  Μου έκανε εντύπωση ατημέλητος με μια κιθάρα χιαστί στον ώμο του πιασμένη με ένα φθαρμένο σχοινί, τα ρούχα του παλιά και μεγαλύτερα από το μέγεθος του το όλο σύνολο χαρακτήριζε ένα άστεγο με καλλιτεχνικές ανησυχίες.

Στην επιστροφή μου συναντηθήκαμε ξανά τα τραίνα πηγαινοερχόντουσαν αυτός καθισμένος σ ένα παγκάκι σκάλιζε την κιθάρα του με μια πένσα, δυο σπασμένες χορδές ανέμιζαν άτακτα με την κάθε του κίνηση, τον χαιρέτισα είπαμε διάφορα κάποια στιγμή το τραίνο μου εμφανίστηκε πριν προλάβω να τον χαιρετίσω σηκώθηκε και πήρε θέση μαζί μ εμένα για την επιβίβαση δεν ξέρω αν είχε σκοπό να ταξιδέψει η το έκανε έτσι απλά για την πλάκα του, καθίσαμε το εισιτήριο μου κάλυπτε την διαδρομή μέχρι τις 4 επόμενες στάσεις και όχι το πήγαινε έλα για τις επόμενες τέσσερις ώρες στους 2 τερματικούς εκατέρωθεν σταθμούς σαν εντιμότατοι λαθρεπιβάτες...

Η ψυχές δεν γεννιούνται, πάντα υπάρχουν απλά αλλάζουν σώμα κάθε φορά έτσι αυτός με την θεωρία αυτή έχει ζήσει πολλές ζωές και κάποιες τις θυμάται κιόλας, υπήρξε λέει αγγελιοφόρος του Θησέα στην αρχαία Ελλάδα, θυμάται τα δύσβατα μονοπάτια που οδηγούσαν στην Σπάρτη, το άδοξο τέλος πριν την μονομαχία κάπου στον μεσαίωνα καθώς ένας κακός άνεμος τον έριξε στον γκρεμνό πριν ακόμη προλάβει να ξεθηκαρώσει μετά ως δια θαυματοποιού δάκτυλο εμφανίζεται να παρατηρεί την σκάλα της ουτοπίας του Νικόλα του Ασίμου... 

(Εκεί ο τύπος με τα μούσια δεύτερο πλάνο έτοιμος να την κοπανήσει για την επόμενη του ζωή) 

καθότι φιλαράκια μαζί τρώγανε μαζί πίνανε κατά τα λεγόμενα κώλος και βρακί.
Η μουσική είναι ευγενική με όλους, δεν πα να είναι Χίτλερ ο άλλος δεν κάνει διακρίσεις.

 Η μάνα του πουτάνα από την την Τρούμπα ή γιαγιά του μάγισσα μαγικά φίλτρα και ξόρκια.
O πατέρας του διάνυα σπουδαγμένος στο Παρίσι δικηγορία, τέσσερις γλώσσες το άτομο έγραφε και  έκανε μεταφράσεις, άνθρωπος του πνεύματος αλλά αριστερός και αυτό τον έφαγε, εξορίες και τα τα σχετικά,  δίπλα στον Χαλεπά τον θάψανε Α' νεκροταφείο, προφανώς εδώ πρόκειται για τον Γιαννούλη Χαλεπά και αναρωτιέμαι σ εκείνη την λίστα με τούς ψυχασθενείς σοφούς, γιατί δεν υπάρχει το όνομα του, για τον Χαλεπά ο λόγος άλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Λοιπόν να επιστρέψουμε στο θέμα μας που είναι ο πατέρας του, 3.500 χιλιάδες άτομα στην κηδεία του όλοι αυτοί οι άνθρωποι του πνεύματος, συγγραφείς αρχιτέκτονες ποιητές  και της πουτάνας το κάγκελο και όλοι τους φωνάζανε άξιος.
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και μέλος της συντακτικής επιτροπής ιστορικού περιοδικού μια παρέα που πρόσφερε πολλά στην τέχνη και τον πολιτισμό (1954-1967) το σταμάτησε η χούντα, έκανε εξορία  με Θεοδωράκη και Μπιθικώτση.
Και πολύ φυσιολογικό αισθανόταν πολύ περήφανος για αυτόν έσταζαν μέλι τα λόγια έζησε μαζί του μέχρι τα εννιά του χρόνια και μετά ανέλαβε την σκυτάλη η γιαγιά η μάγισσα την οποία υπεραγαπούσε πρώτα αυτή και μετά η μάνα του...

Από την πρώτη μας συνάντηση τον είδα άλλες δύο φορές, την τελευταία φορά ήταν με κάποιον άλλον νεαρό κρητικό που τον φιλοξενούσε κατά διαστήματα είπαν πως εδώ δεν βγαίνει και θα τραβιόντουσαν προς Αμβούργο μεριά μετά από δύο ήμερες, είναι καλύτερα εκεί, πέφτουν περισσότερα φράγκα, είχε ετοιμάσει και την βαλίτσα του μία κόκκινη με ροδάκια. κάποιες κυρίες προφανώς κάποιου φιλόπτωχου συλλόγου μας φέρανε μία οικογενειακή πίτσα στο κουτί της, κέρασα τις μπύρες...
Από τότε δεν τον ξαναείδα αν και έχω περάσει αρκετές φόρες από εκεί, θα εμφανιστεί κάποια στιγμή δεν μπορεί θα εμφανιστεί...
Εις υγείαν λοιπόν των ιπτάμενων δελφινιών,  των φιλόπτωχων κυριών και της μαύρης μου χημείας μέσα..

             

      

Text: Αποσπάσματα από κάποιο κείμενο μου που φυλάττεται σ έναν φάκελο με τίτλο Small Town Stories.

Photos end Videos, αποσπάσματα: Δια χειρός εμου του ιδίου.

Σημειωτέον: Με κάθε επιφύλαξη ως προς τα ονόματα και τα γεγονότα που αναφέρθηκαν παραπάνω αφού είναι προϊόν μιας κουβέντας και μόνο, την οποία όμως δεν έχω λόγους να αμφισβητήσω...

Small Hours Society - Hunting Season

Η ονομαστική ουδετέρου "τα Σέρρας" παρά το γεγονός ότι πράγματι είναι "απροσδόκητος" βρίσκεται "εν χρήσει" όπως θα λέγαμε, εδώ και τέσσερις αιώνες!!!

"..περίπτωση με το κατηγορούμενον και τον κατηγορηματικόν προσδιορισμόν εις την ονομαστική ενικού και το υποκείμενο (την ονομασίαν της πόλεως) εις την ονομαστικήν του πληθυντικού, ενώ έπρεπε να συμφωνούν κατά γένος και πτώσιν..."

Ο κανταδόρος και η μαύρη μου χημεία...

Συνήθως κάποιες βόλτες μ αρέσει να τις κάνω μόνος, μοναχικές τις ονομάζω και ο λόγος είναι ότι  ιδέα δεν έχω που θα καταλήξουν.

Επί παραδείγματι κάποια φορά που η περιέργεια μου με οδήγησε σ ένα εγκαταλειμμένο μεταλλείο βρήκα κάποιο γεράκο καθισμένο μπροστά σ ένα ετοιμόρροπο κατάλυμα.

• -τι κάνεις εδώ?
• -είμαι φύλακας
• -μα το έχουν εγκαταλείψει εδώ και χρόνια
• -Είμαι φύλακας στο μεταλλείο. (ανασηκώνοντας τους ώμους)

Έμενε εκεί χρόνια μόνος παρέα με τις γάτες, μας πήρε πάνω από πέντε ώρες ξεναγώντας με στα ερείπια....

Μία άλλη φορά μ έναν κλειδούχο του ΟΣΕ βγάλαμε σχεδόν όλη την βάρδια του στις ράγες ενός σταθμού αλλάζοντας τις γραμμές των συρμών......

Έτσι τις προάλλες  κοντοστάθηκα στη πρόσοψη ενός  ουζερί-καφενείου.

Μου αρέσουν τα γραφικά καφενεία με τις γέρικες φιγούρες μέσα,  μπήκα με πρόθεση να πιω έναν ελληνικό καφέ.

Τι το ΄θελα, φάτσα κάρτα αυτός, ο ανεκδιήγητος .

Τα έτη του, 70 δίχως ακουστικά βαρηκοΐας και 23 με ακουστικά, το σύνολον 93 συναπτά, την τύχη μου μέσα εκείνη την ήμερα τα είχε ξεχάσει, επίτηδες τα ξεχνούσε μου είπαν οι άλλοι για να μην τους ακούει, τους είχε βαρεθεί μου είπε κάποια στιγμή σε ανύποπτο χρόνο ο ίδιος κι έτσι όλοι φωνάζανε μες στην τρελή χαρά, επίτηδες το έκανε συμπέρανα κι εγώ μετά, για να γίνει νταβαντούρι.

Η μούρη του μου θύμισε Μπουκόφσκι ή μποέμ τύπο βγαλμένο από τα καφενεία της Καρτιέ Λατέν, πιθανότατα θείο λάθος  τον ξέβρασε στο σήμερα, χωρίς τα ακουστικά για να μας παιδεύει, τουλάχιστον ας είχε κοτσάρει ένα γαρύφαλλο στο πέτο έτσι για το image...

    -Κοπάνα το κοπάνα το και μην φοβάσαι θάνατο (τραγούδαγε πίνοντας)...

    -Κάτσε μου λέει να τα κοπανίσουμε, κάτσε, και μετά πάμε για καντάδες.

    -Εάν είναι για καντάδες κάθομαι (την χημεία μου την μαύρη που τους βρίσκω κάτι τέτοιους) 

• -Εγώ είμαι κανταδόρος (φώναξε δυνατά)
• -Αααα!!! ωραία καντάδες
• -Κανταδόρος λέω
• -και εγώ αυτό λέω, κανταδόρος
• -Ναι ναι κανταδόρος (τραγουδιστά) κοπάνα το, κοπάνα το και μην φοβάσαι θάνατο....
• -Το πρωινό μου το μαύρο, μπλέξαμε...
• -Είμαι και στον σύλλογο, παγκόσμιος ο σύλλογος μας, έχω και ταυτότητα, έχει και σφραγίδες, να (δείχνει) Παγκόσμιος  λεχρίτης...

Δια του λόγου το αληθές.

... και περνάγανε οι ώρες κι ερχόντουσαν τα τσίπουρα κι ο κανταδόρος τάβλα μ έκανε δεν ήξερα προς τα πού βρίσκεται η πόρτα να φύγω να πάω να γραφτώ στον σύλλογο τους ως ενεργό μέλος, στην κατάσταση μου σίγουρα θα με γράφανε δεν χωράει αμφιβολία.
Είχε και ταυτότητα, είχε και σφραγίδες,  πιστοποιημένα πράγματα...

-Λιάρδα γίναμε κανταδόρε μου και με την βούλα...
-Ας μας αποκαλέσει  κάποιος γαλατάδες αν τολμάει...

           

Nice trip Captain Beefheart

Τον Δεκέμβρη επέλεξε ως μήνα απόδρασης για τη έρημο όπου συνήθιζε με τον Frank (Zappa) να βολτάρει.

 

Με τον blues ήχο μιας φυσαρμόνικας και τους κάκτους να τρέχουν αφηνιασμένα έξω από το τζάμι του αυτοκινήτου ο Captain  οδηγούσε στον μακρύ ατελείωτο εκείνο δρόμο της ερήμου.

Το Αυτοκίνητο χανόταν  μέσα στην κόκκινη σκόνη με την αίσθηση της άμμου ανάμεσα στα δόντια και την γλώσσα του οδηγού του, δυο γουλιές Bοurbon από το αφημένο μπουκάλι στην θέση του συνοδηγού, κατάρες συνόδευαν τον χαρακτηριστικό ήχο του φτυσίματος βγάζοντας το κεφάλι έξω από το παράθυρο, σάλιο, Bourbon και λεπτόκοκκη σκόνη ως στοματικό ξέπλυμα εκσφενδονιζόταν στην άκρη του δρόμου,  ρούφηξε λαίμαργα η άμμος, θεωρώντας το ως φιλοφρόνηση ένα ερπετό ανταπέδωσε μ ένα κροτάλισμα της  ουράς του που ήταν κουλουριασμένο στην μικρή εσοχή ενός βράχου εκεί κοντά .

Ο ήλιος στην δύση του, περνούσε της κοκκινωπές ακτίνες του μέσα από τα αγκάθια ενός κάκτου  και καταλήξανε πάνω στο νωθρό περπάτημα ενός σκορπιού που πάνω σ αυτό  εναρμονιζόταν το ηλιοβασίλεμα παραδίδοντας τα χρώματα του στην  νύχτα ενώ στο βάθος του δρόμου το αυτοκίνητο χάνονταν , μια κουκκίδα τώρα στον χρωματικό ορίζοντα εκεί ακριβώς που συναντιόταν τα σημεία φυγής του τοπίου και πριν το κοράκι απλώσει τα φτερά του το αυτοκίνητο χάθηκε τελείως  παρασέρνοντας μαζί και όλη εκείνη την ριμάδα την σκόνη …

…Σ ένα δωμάτιο κάπου... στο πάτωμα ένα τασάκι, μια γόπα μέσα κάπνιζε,  δίπλα το ποτήρι με  Bourbon μισοτελειωμένο, από το παραθύρι τρύπωναν κάτι λίγες ακτίνες του φωτός δημιουργώντας αντίθεση με το ημίφως που επικρατούσε μέσα φωτίζοντας την νωπή ακόμη ελαιογραφία σ ένα ξύλινο καβαλέτο φάνταζε σαν να ήταν βουτηγμένη στην χρωματική μπαλέτα μιας ερήμου .

Το μαύρο νωπό κι αυτό, αναμειγμένο με σκόνη και άμμο πάνω στο λεπτοτριχο πινέλο στην βάση του καβαλέτου, αφημένο, σαν να είχε μόλις τελειώσει  το γράψιμο του ονόματος Don Van Vliet στην κάτω δεξιά πλευρά του πίνακα. 

Κατά έναν περίεργο τρόπο σκόνη είχε κατακλείσει και τον χώρο, σκόνη παντού , στην καρέκλα, το τραπέζι, και τα υπόλοιπα λιγοστά έπιπλα του δωματίου λες και φύσηξε μέσα από τον πίνακα ένα ζεστό αεράκι μεταφέροντας την έξω ή πέρασε ένα αυτοκίνητο γρήγορα τον δρόμο μέσα στην έρημο που απεικόνιζε ο πίνακας αφήνοντας κατάλοιπα σκόνης στο δωμάτιο…

Κάτι βρωμοφυλλάδες μην μπορώντας να καταλάβουν τι ακριβώς έγινε γράψανε λέει πως πέθανε, σκλήρυνση κατά πλάκας και άλλες τέτοιες αηδίες

Nice trick Captain…….Ho ho ho, hi hi hi

The wind blew low, the wind blew high
The stakes were low, the stakes were high
Upon the My-O-My
Hands low, hands high,
Ho-ho-ho, hi-hi-hi
Hands low, hands high
Upon the My-O-My

The Builders And The Butchers - Dead Reckoning (2011)

 

Το μυστρί το πηλοφόρι και ο μπαλτας στο κούτσουρο του χασάπη, ταινία του Ξανθοπουλου ή Delicatessen των  Marc Caro & Jean-Pierre Jeunet?  αναρωτήθηκε o Doc Holliday φυσώντας τον καπνό του πούρου του την ώρα που άφηνε τα χαρτιά του ποκερ στην πράσινη τσόχα, ενώ τα κορίτσια του bar κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, είχαν την αίσθηση πως κάτι κακό θα συμβεί εκείνο το βράδυ και αυτή η αίσθηση αργά και σιωπηλά μεταφέρθηκε και στους υπολοίπους θαμώνες, κάπου σ ένα βρωμόμπαρο όπου οι πρόστυχες κουβέντες, οι νότες ενός ξεχαρβαλωμένου πιάνου που έπαιζε  Prelude and Fugue σε Ρε μείζονα, αιωρούνταν στον χώρο, μπερδευόταν με τον καπνό των πούρων και βγαίναν από την καμινάδα για να χαθούν στις στέγες του Tombstone..

Ο Doc ήπιε 2 γουλιές ουίσκι από το τσίγκινο κύπελλο σκουπίζοντας  με τον αντίχειρα τις 2 σταγόνες που ξέφυγαν από τα χείλη του και μια τρίτη που είχε σχηματίσει ένα ρυάκι στο πιγούνι του κοιτώντας παράλληλα λοξά τον φτωχό γελαδάρη ονόματι Gringo που οργισμένος από την χασούρα ήθελε να του πουλήσει μούρη και τσαμπουκά .

O Doc χάιδευε τα πράσινα χάρτινα δολάρια στο τραπέζι όταν ακούστηκε ο ήχος του κόκορα από το ρεβόλβερ του, που εμφανίστηκε ως δια μαγείας στο χέρι του, απόλυτη σιωπή κυριάρχησε στον χώρο πριν η κάννη ξεράσει φωτιά και λάβα κατευθυνόμενη δίχως δισταγμό  στο ιδρωμένο κούτελο του φτωχού Gringo που είχε κάνει ένα βήμα μπροστά και τον βρήκε η σφαίρα με τα χέρια ανοιχτά στην προσπάθεια να πιάσει τα πιστόλια του...

Αίμα και σκόρπια μυαλά στα άσπρα μπούτια και στην ζαρτιέρα της αρτίστα που σέρβιρε ποτά εκει κοντά και κάτι λίγα ξώφαλτσα στο μεταξένιο κόκκινο βρακάκι της, τραβήχτηκε πίσω πέφτοντας στην αγκαλιά του γέρου νέγρου πιανίστα που  με το δάχτυλο τεντωμένο στα πλήκτρα, της επόμενης νότας αναπολούσε τον ήχο κι είχε να αγγίξει φρέσκο ζουμερό νεανικό γυναικείο κρέας προ εικοσαετίας ...

Αίμα και σκόρπια μυαλά πάνω στην σφαίρα που στην έξοδο της από το κρανίο του φτωχού cowboy  εξοστρακίστηκε, πέρασε την πόρτα, βγήκε στην κεντρική πλατεία την ώρα που έβρεχε και οι σταγόνες τις βροχής ξέπλυναν το ξεραμένο αίμα στην άκρη των χειλιών ενός πτώματος που βολόδερνε 4 μέρες στο χοντρό σχοινί μιας αγχόνης, έκανε τέσσερις γύρους πάνω από αυτήν, πήρε ύψος με κατεύθυνση το devil town……
κι από κει στην κόλαση……….

Να κάτι τέτοιες εικόνες μου δημιουργεί η μουσική των Builders and the Butchers οι οποίοι παρεμπίπτοντος κυκλοφορούν νέο album The Builders And The Butchers - Dead Reckoning [2011] κάπου τον Φλεβάρη
Tracklist
01. I Broke the Vein
02. It Came From the Sea
03. Lullaby
04. Rotten to the Core
05. Moon is on the March
06. All Away
07. Cradle On Fire
08. We All Know the Way
09. Out of the Mountain
10. Blood For You
11. Black Elevator
12. Family Tree


>