Οι Kill Devil Hills μας έρχονται από το Freemantle και πρωτοεμφανίσθηκαν ως ένα country/folk acoustic trio το 2003. Πολύ γρήγορα θα εξελιχθούν σε μια εξαμελή πιο ηλεκτρική μπάντα, αλλά από τα τέλη του 2008 η βασική σύνθεση θα είναι πενταμελής. Ο ήχος τους εχει χαρακτηρισθεί dark country, blues, heavy, punk, swampy, folk, indie και πολλά άλλα, χωρίς αυτό να πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα. Μένουμε στη δήλωση του τραγουδιστή τους που απλοποιώντας τα πράγματα δηλώνει “we’re a rock band”. To ζητούμενο είναι πόσο καλή είναι και μας αρέσει η μουσική που παίζουν. (Υποκειμενικά πάντα, θα έλεγα …. εξΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Από μελαγχολικές, σκοτεινές, σκληρές και ισως αυτοβιογραφικές μπαλάντες , μέχρι σε πιο γρήγορο και rock - ανάλογα της ψυχικής διάθεσης και έμπνευσης του συνθέτη και της παρέας όλης). Μέχρι στιγμής έχουν ηχογραφήσει τρία albums, το ένα καλύτερο από το άλλο. Όσο αφορά την πρώτη ευρωπαϊκή τους περιοδεία, διάρκειας επτά εβδομάδων, ΔΥΣΤΥΧΩΣ έλαβε τέλος λίγο πάνω από τα βόρεια σύνορα της χώρας μας. (Κι εδώ η ένσταση και διαμαρτυρία μου μέχρι αφορισμού. Τι γίνεται με εμάς ? Ότι να’ναι ? Αρπαχτή, σύνταξη και τα παρελκόμενα ? λχ GBH πρόσφατα, με μια ατελείωτη λίστα να ακολουθεί!!!.. Με σετακια max 45 min μεικτά και άντε γεια σας ?...). Επειδή όμως ξεφύγαμε προτείνω να ΑΚΟΥΣΕΤΕ και να ΔΕΙΤΕ τα πάντα. Το ΣΙΓΟΥΡΟ ? Δεν θα χαραμίσετε και σπαταλήσετε τζάμπα τον πολύτιμο ΧΡΟΝΟ σας!!!
current lineup Alex Archer - electric guitar, violin, organ, piano, horns Brendon Humphries - vocals, electric guitar, acoustic guitar, organ, piano Ryan Dux - bass Steven Joines - electric guitar, acoustic guitar, vocals Steve Gibson - drums, percussion, vocals past members Mike DeGrussa – piano (2004-06) Justin Castley – bass (2004-08) Lachlan Gurr – mandolin, banjo, vocals (2005-08)
discography Heathen Songs (2004) The Drought (2006) Man, You Should Explode (2009)
Οι NITRO ιδρυθηκαν στο Σιδηροκαστρο (Σερρες) το 2003 απο τους Γιωργο "piper" Δεμερτζη, Τασο "tasos" Διαμαντιδη και Χαρη Κουρσανιδη. Τον Οκτωβρη του 2003 αποχωρει απο την μπαντα ο Χαρης Κουρσανιδης και τη θεση του στο μπασο παιρνει ο Γιωργος Καλιγκας. Το 2005 κυκλοφορουν το πρωτο demo album τους με τιτλο "ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ". Το 2006 αποχωρει ο Τασος Διαμαντιδης και τον αντικαθιστα ο Κωστας Τομπουλιδης με τον οποιο ηχογραφουν το δευτερο demo album το οποιο ονομαζεται "ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΥΑΛΙ" και κυκλοφορει το Φεβρουαριο με Μαρτιο του 2007. Παρα την καλη σχεση του με την μπαντα ο Κ. Τομπουλιδης αποχωρει οικιοθελως και τη θεση του παιρνει για λιγο ομως μονο καιρο ο Κωστας Αχτσης ο οποιος συμμετεχει μονο σε προβες για τα καινουρια τραγουδια του demo που επροκειτο να ηχογραφηθει αλλα λογω επαγγελματικων υποχρεωσεων αποχωρει κι αυτος μεσα σε μικρο χρονικο διατημα (Νοεμβρη με Δεκεμβρη του 2007). Στις αρχες του 2008 ο Τασος Διαμαντιδης επανερχεται στην μπαντα και μαζι του ενσωματωνονται ο αδερφος του Σπυρος "ponstan" στο μπασο και ο Νικος "the mexican" Τιρτας στην κιθαρα, μελη απο τους HEADACHE την μπαντα την οποια ειχε ο Τασος τον καιρο που δεν επαιζε στους NITRO. Ετσι τον Μαρτιο του 2009 ξεκινανε να γραφουν τα καινουρια τους τραγουδια που θα ενσωματωσουν το καινουριο τους demo και τον Ιουλιο της ιδιας χρονιας φτανουν στην υλοποιηση του τριτου demo album (κατα τον Τασο το πιο δυνατο ολων) το οποιο ονομαζεται "Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ". Τον Αύγουστο του 2010 ο Ν. Τίρτας αποχωρεί απο την μπάντα λόγω ανειλημένων υποχρεώσεων και η θέση του δεύτερου κιθαρίστα μένει ακέφαλη. Οι Nitro ως τρίο πλέον μπαίνουν στο studio να ηχογραφήσουν την επόμενη τους δουλειά, ένα e.p. το οποίο ονομάζεται "ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ" και είναι concept ως προς τη θεματολογια του στίχου.
Τον Δεκέμβρη επέλεξε ως μήνα απόδρασης για τη έρημο όπου συνήθιζε με τον Frank (Zappa) να βολτάρει.
Με τον bluesήχο μιας φυσαρμόνικας και τους κάκτους να τρέχουν αφηνιασμένα έξω από το τζάμι του αυτοκινήτου ο Captainοδηγούσε στον μακρύ ατελείωτο εκείνο δρόμο της ερήμου.
Το Αυτοκίνητο χανόταν μέσα στην κόκκινη σκόνη με την αίσθηση της άμμου ανάμεσα στα δόντια και την γλώσσα του οδηγού του, δυο γουλιές Bοurbonαπό το αφημένο μπουκάλι στην θέση του συνοδηγού, κατάρες συνόδευαν τον χαρακτηριστικό ήχο του φτυσίματος βγάζοντας το κεφάλι έξω από το παράθυρο, σάλιο, Bourbonκαι λεπτόκοκκη σκόνη ως στοματικό ξέπλυμα εκσφενδονιζόταν στην άκρη του δρόμου, ρούφηξε λαίμαργα η άμμος, θεωρώντας το ως φιλοφρόνηση ένα ερπετό ανταπέδωσε μ ένα κροτάλισμα της ουράς του που ήταν κουλουριασμένο στην μικρή εσοχή ενός βράχου εκεί κοντά .
Ο ήλιος στην δύση του, περνούσε της κοκκινωπές ακτίνες του μέσα από τα αγκάθια ενός κάκτου και καταλήξανε πάνω στο νωθρό περπάτημα ενός σκορπιού που πάνω σ αυτό εναρμονιζόταν το ηλιοβασίλεμα παραδίδοντας τα χρώματα του στην νύχτα ενώ στο βάθος του δρόμου το αυτοκίνητο χάνονταν , μια κουκκίδα τώρα στον χρωματικό ορίζοντα εκεί ακριβώς που συναντιόταν τα σημεία φυγής του τοπίου και πριν το κοράκι απλώσει τα φτερά του το αυτοκίνητο χάθηκε τελείως παρασέρνοντας μαζί και όλη εκείνη την ριμάδα την σκόνη …
…Σ ένα δωμάτιο κάπου...στο πάτωμα ένα τασάκι, μια γόπα μέσα κάπνιζε, δίπλα το ποτήρι με Bourbonμισοτελειωμένο, από το παραθύρι τρύπωναν κάτι λίγες ακτίνες του φωτός δημιουργώντας αντίθεση με το ημίφως που επικρατούσε μέσα φωτίζοντας την νωπή ακόμη ελαιογραφία σ ένα ξύλινο καβαλέτο φάνταζε σαν να ήταν βουτηγμένη στην χρωματική μπαλέτα μιας ερήμου .
Το μαύρο νωπό κι αυτό, αναμειγμένο με σκόνη και άμμο πάνω στο λεπτοτριχο πινέλο στην βάση του καβαλέτου, αφημένο, σαν να είχε μόλις τελειώσει το γράψιμο του ονόματος Don Van Vliet στην κάτω δεξιά πλευρά του πίνακα.
Κατά έναν περίεργο τρόπο σκόνη είχε κατακλείσει και τον χώρο, σκόνη παντού , στην καρέκλα, το τραπέζι, και τα υπόλοιπα λιγοστά έπιπλα του δωματίου λες και φύσηξε μέσα από τον πίνακα ένα ζεστό αεράκι μεταφέροντας την έξω ή πέρασε ένα αυτοκίνητο γρήγορα τον δρόμο μέσα στην έρημο που απεικόνιζε ο πίνακας αφήνοντας κατάλοιπα σκόνης στο δωμάτιο…
Κάτι βρωμοφυλλάδες μην μπορώντας να καταλάβουν τι ακριβώς έγινε γράψανε λέει πως πέθανε, σκλήρυνση κατά πλάκας και άλλες τέτοιες αηδίες
Nice trick Captain…….Ho ho ho, hi hi hi
The wind blew low, the wind blew high
The stakes were low, the stakes were high
Upon the My-O-My
Hands low, hands high,
Ho-ho-ho, hi-hi-hi
Hands low, hands high
Upon the My-O-My
Aναμφισβήτητα όταν αναφερόμαστε στον Hugo Race σίγουρα στο μυαλό μας έρχεται η εικόνα ενός από τους πλέον χαρισματικούς, και ιδιοφυείς καλλιτέχνες που έχει αναδείξει ποτέ η Αυστραλία. Ορμώμενος από τη Μελβούρνη, και από έφηβος έως και σήμερα, που διανύει τα χρονιά της ωριμότητας, και έχοντας ταξιδέψει στις πέντε ηπείρους, με βάση είτε το Λονδίνο, είτε το Βερολίνο και τα τελευταία είκοσι χρόνια τη Κατάνια (ζει μόνιμα εκεί από το 1989), συνεχίζει το ταξίδι της αναζήτησης, της δημιουργίας και της έκφρασης μέσα από πολλούς και ποικίλους μουσικούς χώρους - θεωρητικά ασύμβατους μεταξύ τους – άλλοτε με groups, άλλοτε μόνος και άλλοτε μέσα από συνεργασίες. Εν κατακλείδι … αυτός, ο multi-instrumental μουσικός, στιχουργός ,παραγωγός, συνθέτης, κλπ, με τριάντα. ίσως και πλέον χρόνια ανάμειξης στα μουσικά δρώμενα, … δεν θα πάψει να μας συγκινεί, είτε θετικά είτε αρνητικά (ελάχιστα) με το πολύπλευρο ταλέντο του. Αλλά ας δούμε (σχεδόν) όλη την ιστορία του και να τα πάρουμε με τη σειρά:
Plays With Marionettes (1981-1983)
Κάπου στα μέσα του 1980, ο Hugo Race στη κιθάρα, με τον Robin Cosinader στα πλήκτρα και τον Brian McMahon στο σαξόφωνο, (οι δυο πρωτοι ειχαν συνυπάρξει στους εφήμερους και μάλλον παντελώς άγνωστους Dum Dum Fit), ονειρεύεται και φιλοδοξει να δημιουργήσει ένα μουσικό σχήμα συμφωνο και αναλογο των εξελίξεων της τότε underground σκηνής, έχοντας ως πρότυπο τα τότε local ινδάλματα, όπως οι Birthday Party,οι Moodists, κλπ. Με την προσθήκη τυμπάνων και μπάσου, το 1981, οι Plays With Marionettes θα λάβουν σάρκα και οστά. Το ηχητικό αποτέλεσμα: post-punk με jazzy και bluesy πινελιές. Το όνειρο όμως δεν θα κρατήσει πολύ. Οι σποραδικές εμφανίσεις σε συνάρτηση με τις ελάχιστες ηχογραφήσεις θα επιφέρουν γκρίνια, θυμούς, έριδες και έτσι, αναποφευκτα θα διαλυθουν στα μεσα του 1983. Στο σύντομο βίο τους θα ηχογραφήσουν ένα single, με το εξΑΙΡΕΤΙΚΟ ‘Hellbelly’ να πρωταγωνιστει και να εμφανίζεται σε μερικές συλλογές , τρεις τον αριθμο,καθώς κι ένα split single.
band members: Hugo Race - Vocals, Guitar Robin Casinader – Keyboards Brian McMahon – Saxophone Frank Trobbiani – Drums Dave Last – Bass Nick Seymour - Bass (replaced D.Last) Ed Clayton-Jones – Guitar
Στα τέλη του 1983 και μετά τη διάλυση των Birthday Party, ο Hugo Race θα προσχωρήσει στο νεο σχήμα του Cave, τους Bad Seeds. Θα ακολουθήσουν οι συναυλίες, η ηχογράφηση του πρώτου δίσκου των κακών σπόρων “from her to eternity” και οι περιοδείες σε Ευρώπη και Αμερική. Αναζητώντας όμως κάτι πιο προσωπικό και διαφορετικό και κυρίως την απεμπλοκή από το άρμα του Cave, (μην έχοντας τον αέρα και τo χώρο που θα ήθελε), κάπου εν έτει 1984 θα αποχωρήσει. Θα συμμετέχει όμως, ως guest σε μεταγενέστερες δουλειές αυτων. Έτσι λοιπόν το επόμενο βήμα του ,όπως αναγράφεται και στην ιστορία ,θα είναι οι:
The Wreckery (1985-1988)
Έχοντας λοιπόν επιστρέψει στα πάτρια εδάφη ανανεωμένος και φορτωμένος (τρόπω τινά), με νέες εικόνες, σκέψεις, και ιδέες, θα προσεγγίσει και επιστρατεύσει τους παλιούς και γνώριμους - από Plays With Marionettes εποχής - φίλους και ιδού οι Wreckery. Από post-punk ο ήχος θα μεταμορφωθεί σε κάτι που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε και εναλλακτικό, παρακμιακό, swampy blues με κάποιες jazzy νότες. Πολύ γρήγορα θα κινήσουν τόσο πολύ το ενδιαφέρον του κόσμου, που με τόσο πιστούς και φανατικούς φίλους στο πλευρό, να τους ακολουθούν παντού, θα ανακηρυχθούν το νέο μεγάλο cult group της ανεξάρτητης και εναλλακτικής σκηνής. Έχοντας ολοκληρώσει την ηχογράφηση του εκπληκτικού "Laying Down Law" και όπως έμελλε τελευταίου album τους, στις 24 Απριλίου του 1988, θα πραγματωθεί και η τελευταία ζωντανή τους εμφάνιση στο Union House of Melbourne University. Όμως το 2008 και είκοσι χρόνια αργότερα, ενόψει της κυκλοφορίας του "Past Imperfect", μιας συλλογής 24 αυστηρά επιλεγμένων τραγουδιών, που θα αντανακλούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την όλη πορεία τους, θα επανασυνδεθουν για μια σειρά εμφανίσεων all-around downunder, με τη συμμετοχή ολων των αυθεντικών μελών. the band Hugo Race - vocals, guitar Ed Clayton-Jones - guitar Robin Casinader -drums Charles Todd - saxophone & horns Nick Barker - bass
the stuff I Think This Town Is Nervous ep (1985) Yeh My People ep (1987) Here At Pains Insistence lp (1987) Laying Down Law lp (1988) Ruling Energy ep (1988) Past Imperfect lp (2008)
Έχοντας πλέον από το 1989 εγκατασταθεί μόνιμα στην Ευρώπη, ο Hugo θα συνεχίσει τη μουσική του διαδρομή, πατώντας πάνω σε παλιούς γνώριμους ήχους, αλλά και νέους πιο πειραματικούς . Στο πλευρό του αυτή τη φορά θα βρίσκεται, όχι μια μπάντα αλλά μια κολλεκτιβα μουσικών οι True Spirit. Με τους μουσικούς να εναλλάσσονται στα όργανα, να έρχονται και να απέρχονται τακτικότατα, ανάλογα πάντοτε με το ηχητικό κλίμα, τις πειραματικές διαθέσεις, τις ανάγκες και προσταγές του κάθε εγχειρήματος. Έτσι λοιπόν , μετά από τόσα χρόνια και τους πάμπολλους μουσικούς να παρελαύνουν, οι True Spirit θα έχουν κυκλοφορήσει δώδεκα studio και δυο live albums, χωρίς να αποκλείεται κάτι καινούριο με τον οίστρο που τους διακρίνει.
the musicians: Hugo Race (vocals, guitar, bass, organ, saxophone, electronics), Bryan Colechin (bass, backing vocals, guitar), Robin Casinader (violin, mandolin, keyboards, cello, 1987), John Murphy (percussion, 1987), Chris Wilson (harmonica, 1987), Nick Barker (bass, guitar, 1987), Chris Hughes (drums, percussion, electronics, 1989-present), Rainer Lingk (banjo, bass, guitar, 1989), Ralf Droge (trombone, saxophone, keyboards, guitar, accordion, 1989-96), John Molineux (harmonica, 1989-96), Ronnie Hartwig (bass, guitar, 1991), Michelangelo Russo (harmonica, trumpet, trombone, electronics, 1995-present), Nico Mansy (keyboards, synthesizer, bass, percussion, harmonica, 1997-present), Marta Collica (keyboards, backing vocals, 1999-present), Brett Poliness (drums, 2003-present)
the music Rue Morgue Blues (1989), Earls World (1990), Second Revelator (1991), Spiritual Thirst (1993), Valley Of Light (1996), Wet Dream (1997), Chemical Wedding (1998), Last Frontier (1999), The Goldstreet Sessions (2003), Live In Monaco (2005), 2005 - Ambuscado (2005), Taoist Priests (2006), 53rd State (2008), Live in Wołów Jail (2009)
Hugo Race (Solo Carrier) Stations Of The Cross (1994) Between Hemispheres (2009) Fatalists (2010)
Και από τις πολλές συνεργασίες μερικές που χρίζουν ιδιαίτερης αναφοράς είναι: Sepiatone 2001 - In Sepiatone 2005 - Darksummer 2008 - An Introduction To Sepiatone Sepiatone - Sepiatone
The Merola Matrix 2004 - The Merola Matrix Live Show 2008
Dirtmusic 2007 - Dirtmusic 2008 - In The Desert
Και τέλος για να ολοκληρώσουμε το προφίλ, να προσθέσουμε και την ιδιότητα του ηθοποιού, έχοντας παιξει μικρούς ρόλους στις ταινίες: Dogs In Space (1986), In Too Deep (1990) και Queen Of The Damned (2002). ΤΕΛΟΣ!!!!
Καθώς οι άγιες τούτες μέρες πλησιάζουν MrKangaέχεις την εντύπωση πως με Holysoulκαι άλλα τέτοια υποκατάστατα συντελείτε σοβαρή ενασχόληση με την ψυχή?
Αγαπητέ εάν δεν εξευμενίσεις το πνεύμα των Χριστουγέννων με σύνεση δεν υπάρχει σωτηρία της αναψυχής .
Γι αυτό πάμε όλοι μαζί, σύσσωμα τα στελέχη του Αιρεσία και χορωδιακά…..
Silent night, holy nightttt
All is calm, all is brightttt … Rank είσαι φάλτσος
Round yon Virgin Mother and Child….
Stop stop stop αρκετά, φτάνει …. Δεν μπορώ τις παραφωνίες….
Πιο Rock 'n' Roo...πιο Rock 'n' Roo...
Ή μάλλον ας το αφήσουμε να το κάνει ένας Maitreτου είδους.
Πάμε Tom...κι εμείς ακολουθούμε...
Εάν και… εδώ που τα λεμέ το πνεύμα των Χριστουγέννων είναι πολύ απασχολημένο toobusyτούτες τις άγιες ημέρες δεν προλαβαίνει, κάτι άκουσα πως πήγε και κρεμάστηκε το αθεόφοβο ως χαμόγελο στα χείλη ενός εμπόρου που έτριβε τα χέρια από ικανοποίηση βάζοντας χρήματα στο ταμείο σε ένα μαγαζί παιχνιδιών στην φωτισμένη με λαμπιόνια κεντρική οδό.
Blind man's Buff
Τα ίδια έκανε και στο κοριτσάκι με τα σπίρτα …και πήγε τσάμπα το παιδί…… Το λαμπιόνι μου μέσα....
Οι Kill Devil Hills μας έρχονται από το Freemantle και πρωτοεμφανίσθηκαν ως ένα country/folk acoustic trio το 2003. Πολύ γρήγορα θα εξελιχθούν σε μια εξαμελή πιο ηλεκτρική μπάντα, αλλά από τα τέλη του 2008 η βασική σύνθεση θα είναι πενταμελής. Ο ήχος τους εχει χαρακτηρισθεί dark country, blues, heavy, punk, swampy, folk, indie και πολλά άλλα, χωρίς αυτό να πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα. Μένουμε στη δήλωση του τραγουδιστή τους που απλοποιώντας τα πράγματα δηλώνει “we’re a rock band”. To ζητούμενο είναι πόσο καλή είναι και μας αρέσει η μουσική που παίζουν. (Υποκειμενικά πάντα, θα έλεγα …. εξΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Από μελαγχολικές, σκοτεινές, σκληρές και ισως αυτοβιογραφικές μπαλάντες , μέχρι σε πιο γρήγορο και rock - ανάλογα της ψυχικής διάθεσης και έμπνευσης του συνθέτη και της παρέας όλης). Μέχρι στιγμής έχουν ηχογραφήσει τρία albums, το ένα καλύτερο από το άλλο. Όσο αφορά την πρώτη ευρωπαϊκή τους περιοδεία, διάρκειας επτά εβδομάδων, ΔΥΣΤΥΧΩΣ έλαβε τέλος λίγο πάνω από τα βόρεια σύνορα της χώρας μας. (Κι εδώ η ένσταση και διαμαρτυρία μου μέχρι αφορισμού. Τι γίνεται με εμάς ? Ότι να’ναι ? Αρπαχτή, σύνταξη και τα παρελκόμενα ? λχ GBH πρόσφατα, με μια ατελείωτη λίστα να ακολουθεί!!!.. Με σετακια max 45 min μεικτά και άντε γεια σας ?...). Επειδή όμως ξεφύγαμε προτείνω να ΑΚΟΥΣΕΤΕ και να ΔΕΙΤΕ τα πάντα. Το ΣΙΓΟΥΡΟ ? Δεν θα χαραμίσετε και σπαταλήσετε τζάμπα τον πολύτιμο ΧΡΟΝΟ σας!!!
